Liefde zit niet in de sterren, maar in cola, vet en leer
Ik zag dat fragment van Pateeke TV en ik moest lachen. Niet hard. Meer zo’n korte snuif lucht door je neus. Dat lachen dat ontstaat als je iets herkent wat niemand hardop durft te zeggen.
Ze zitten daar. Bankje. Park. Niks heroïsch. Geen zonsondergang met violen. Gewoon twee mensen die eruitzien alsof ze straks naar de frituur lopen. En dan die vraag. Hoe zijn jullie een koppel geworden?
Niet door trauma. Niet door sterrenbeelden. Niet door een innerlijk kind dat eindelijk gezien werd. Nee. Cola. Mexicano. Punt.
En dat is precies waarom het werkt.
Liefde teruggebracht tot koelkastniveau. Geen metaforen, geen poëzie. Gewoon suiker en vet. Het soort waarheid waar marketeers jeuk van krijgen. Want alles wat wij tegenwoordig “diep” noemen, is meestal gewoon ingewikkeld gemaakt. Deze twee slaan dat hele circus over. Die kijken elkaar aan en denken: jij bestelt hetzelfde als ik. Klaar.
Ik zie dat ook in mijn werk. Klanten die binnenkomen voor een leren riem. Niet omdat het hun identiteit afrondt. Maar omdat die oude riem scheef trok. Of kraakte. Of gewoon kut zat. Dan pak ik een stuk leer. Dikker dan nodig. Mooie nerf. Gesp die al dertig jaar hetzelfde ontwerp heeft. Ze doen ‘m om. Knopen ‘m vast. Knikken. Dat is ‘m.
Geen verhaal nodig. Het ding werkt.
Dat filmpje voelt net zo. De grap zit niet in wat ze zeggen, maar in hoe overtuigd ze zijn. Alsof cola en een mexicano daadwerkelijk kosmische signalen zijn. En eerlijk? Misschien zijn ze dat ook. Misschien is liefde gewoon twee mensen die elkaar niet vermoeien in de kleine dingen. Die elkaar niet lastigvallen met grootse verklaringen. Die samen zwijgend op een bankje kunnen zitten zonder het te willen upgraden.
In Harderwijk zie je dat nog. Oude stellen. Man op een fiets met een scheve krat. Vrouw die hem nakijkt zonder drama. Geen Instagram-verhaal. Wel samen dertig jaar boodschappen gedaan. Liefde zit niet in het script. Liefde zit in het ritme.
Net als leer.
Leer liegt niet. Het rekt of het scheurt. Het leeft of het sterft. Je kunt het oppoetsen, maar niet faken. En als je er lang genoeg mee werkt, ruik je het verschil tussen rommel en iets dat blijft. Dat geldt ook voor mensen. En voor relaties.
Dus ja. Liefde zit hem in het vleesje. In het simpele. In het herkenbare. In het feit dat je niet hoeft uit te leggen waarom je samen bent.
Je bent er gewoon.
Dat is genoeg.
Bekijk het werk, het leer, de riemen, de verhalen
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather