Macht aan de rand van het frame, leer in het midden

Didn’t he doze off then?
Die vraag blijft hangen. Net als sigarettenrook in een natte jas. Je ziet het beeld en je voelt het gewicht. Macht op de eerste rij. Iemand naast je die alles ziet, niets zegt, en later een film krijgt. Camera aan. Applaus erin geknipt. Audience loved it. Of deed alsof.

Anyway. Soon on PornHub near you.
Niet omdat het geil is. Omdat geschiedenis altijd een voyeur heeft gehad. Macht trekt ogen. Altijd. Van Rome tot Washington. Van bunker tot bioscoop. De privélevens van mensen die te dicht bij het vuur stonden. Eva Braun wist het. Zij stond in de marge van een man die alles opslokte. Liefde als bijproduct van ideologie. Huiselijkheid als bijsluiter van horror.

Je ziet het patroon. Altijd hetzelfde ritme. Proximity. Stilte. Mooie kleren. Gladde kapsels. De schaduw die groter wordt dan de persoon. Films genoeg die dat uitmelken. Love story in a bunker. Home movies waar je je ongemakkelijk bij voelt. Devotion die nergens meer heen kan behalve de afgrond in. Macht maakt alles plakkerig.

Ik denk dan aan leer.
Serieus. Aan hoe leer ruikt als je het net snijdt. Hoe het kraakt onder je handen. Leer liegt niet. Het laat zien waar spanning zat. Waar het is gedragen. Waar iemand te strak trok. Macht werkt net zo. Te strak en het scheurt. Te los en het valt van je heupen.

In mijn werk zie ik dat elke week. Klanten die een riem passen en ineens anders gaan staan. Rechter rug. Kin omhoog. Alsof dat stuk leer iets teruggeeft. Geen film. Geen montage. Gewoon zwaartekracht en vakmanschap. European leather culture. Oud spul. Handgemaakt. Harderwijk, geen Hollywood.

Die films waar iedereen het nu over heeft gaan niet over liefde. Ze gaan over nabijheid. Over wat er gebeurt als je te dicht bij iemand staat die de kamer leegzuigt. Je hoeft geen fascist te zijn om dat te herkennen. Je hoeft alleen maar ooit in een ruimte te hebben gestaan waar één ego alles bepaalde.

Daarom maak ik liever dingen die je vastpakt.
Riemen. Tassen. Sporen van handen. Geen applaus. Geen CinemaScore. Alleen gebruik. Slijtage. Tijd. Dat is eerlijker dan elk biopic ooit zal zijn.

Power fades. Leer blijft.
En ja, lach erom. We doen het allemaal. Humor is ook een overlevingsmechanisme. Maar kijk goed. Naar wie naast wie staat. En waarom.

Rock ’n roll zit soms niet in lawaai, maar in weigeren mee te klappen.

👉 https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
👉 https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen