Stilte is ook een keuze



Wat me bleef hangen was niet die vraag. Het was de stilte eromheen. De keurige zinnen. De pastorale antwoorden. De Bijbeltekst als pleister. Alles netjes afgedekt, zodat niemand hoeft te zeggen wat iedereen voelt.

Want laten we eerlijk zijn. Dit gaat niet over broer en zus. Dit gaat over een huwelijk dat langzaam is leeggelopen. Zoals een oude fietsband die je elke week nog een keer oppompt, omdat hij er van buiten nog goed uitziet.

In mijn atelier zie ik dat vaker. Iemand komt binnen met een leren riem. Mooi leer. Dikke huid. Italiaans misschien. Maar hij is slap. Geen ruggengraat meer. Te vaak nat geweest. Te lang genegeerd. “Kun je ’m maken?” vragen ze dan.

Soms kan dat. Soms ook niet.

Wat me stoort aan dat hele Refoweb-stuk is dat niemand durft te zeggen: dit doet pijn. Echt pijn. Niet symbolisch. Niet geestelijk. Lichamelijk. Je ligt naast iemand die je ooit begeerde en nu voelt het alsof je naast een jas hangt. Aanwezig, maar doods.

En dan zeggen mensen: het huwelijk is meer dan seks. Ja. En een huis is meer dan een fundering. Maar probeer er maar eens in te wonen zonder dak.

Er zit iets gevaarlijks in het verheerlijken van lijden. Zeker in christelijke kring. Alsof trouw pas echt telt als het schuurt. Alsof verlangen iets is waar je voor moet boeten. Terwijl verlangen juist het bewijs is dat je leeft.

Ik verkoop vintage leer. Oud spul. Dingen met geschiedenis. Maar zelfs het oudste leer wil nog gebruikt worden. Wil buigen. Wil warmte. Leg je het twintig jaar in een kast uit eerbied, dan verandert het in karton.

Wat hier gebeurt is geen zonde. Het is ook geen oplossing. Het is uitstel. En uitstel vreet. Langzaam. Netjes. Zonder ruzie. Tot iemand ’s nachts wakker wordt en denkt: is dit het dan?

Harderwijk is een stad van water en muren. Bescherming en opsluiting liggen hier dicht bij elkaar. Je kunt veilig zijn en toch stikken. Dat zie je niet aan de buitenkant.

Ik geloof niet in makkelijke antwoorden. Ik geloof wel in eerlijkheid. Tegen jezelf. Tegen je lichaam. Tegen wat niet meer klopt. Soms is trouw blijven juist durven kijken naar wat kapotgaat als je niets doet.

Een riem die te groot is, kun je innemen. Maar soms moet je toegeven dat hij nooit meer past bij de broek die je nu draagt.

Bekijk mijn werk, mijn handel, mijn rommelige waarheid:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen