Taalfout Als Selectiemechanisme

Sommige gesprekken sneuvelen niet op inhoud.

Die sneuvelen op comfort.

“Can you write in English?”

Dat is geen vraag. Dat is een hek.

Daarmee check je wie zich aanpast en wie blijft staan.

Ik bleef staan.

Niet uit arrogantie.

Uit ervaring.

Leer werkt hetzelfde.

Je kunt het forceren, strak trekken, glad praten.

Of je kijkt wat het materiaal zelf wil doen.

Waar het meegeeft. Waar het weigert.

Dat gesprek liep vast op taal, maar eigenlijk op ritme.

Zij wilde netjes.

Ik werk op gevoel, op geur, op spanning.

Ik ken dat moment.

Een klant in de werkplaats.

Hij wil “iets simpels”.

Maar hij blijft hangen bij het leer.

Blijft wrijven.

Blijft ruiken.

Dan weet je genoeg.

Mensen die leer begrijpen, praten nooit lang over specificaties.

Die voelen.

Net als met gesprekken.

Harderwijk is daar genadeloos in.

Hier leer je snel wie iets wil verkopen

en wie iets maakt.

Mijn riemen zijn geen producten.

Het zijn beslissingen.

Full grain omdat split zich verontschuldigt.

Zadelsteek omdat haast altijd verraadt wie je bent.

Machine kan prima, maar handwerk liegt minder.

Dat verkeerde nummer was geen vergissing.

Het was een selectie.

Net als Italiaans in een Engels gesprek.

Net als stilte na een vraag die te dichtbij komt.

Johnny’s Vintage & Leathers draait niet op volume.

Het draait op mensen die blijven.

Ook als het schuurt.

Juist dan.

Als je tot hier leest, hoor je erbij.

Kijken mag.

Kopen ook.

Maar begrijpen is verplicht.

Je vindt me hier:

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather