Te Veel Dingen Die Aandacht Willen

Claus Plausiblestein en de poespas die niet stil wil zijn.

Het is niet één ding. Dat is het probleem nooit. Het is alles tegelijk. Overal kleine keuzes die schreeuwen. Kleuren die botsen. Lampjes die blijven knipperen. Accessoires die aandacht vragen alsof ze betaald worden per seconde. Claus wordt er gek van. En toch blijft hij ze toevoegen.

De flat staat vol met dingen die iets willen zijn. Niets mag gewoon bestaan. Alles heeft een functie, een extra randje, een idee. Een haakje met drie standen. Een plank met verborgen vakken. Een klok die meer kan dan tijd aangeven. Het springt. Het piept. Het beweegt. Alsof zijn huis ADHD heeft gekregen.

Claus kan het niet uitstaan. Zegt hij. Maar hij heeft het zelf besteld.

Dat is het vreemde. Hij wil rust, maar koopt onrust. Hij wil stilte, maar kiest spullen die blijven praten. Temu is daar kampioen in. Elk object is poespas met ambitie. Goedkoop slim. Slim goedkoop. Alles belooft overzicht en levert prikkels.

Hij loopt door zijn huis alsof hij een hindernisbaan afgaat. Zijn blik wordt overal naartoe getrokken. Niets laat hem met rust. Hij zet iets recht. Vijf minuten later staat het weer scheef. Niet letterlijk. Mentaal. Het huis werkt tegen hem. Of hij tegen het huis.

De riem ligt ertussen. Saai. Stil. Bruin. Leer. Geen trucjes. Geen extra functies. Gewoon een riem. Dat is precies waarom hij hem soms irriteert. Omdat hij niets vraagt behalve gedragen worden. Geen handleiding. Geen instellingen. Geen poespas.

Ik zie dit verschil elke dag. Mensen die hun leven willen oplossen met slimme spullen. En mensen die genoeg hebben aan materiaal dat zijn bek houdt. European leather culture is niet druk. Het fluistert. Het doet zijn werk en verdwijnt weer naar de achtergrond. Dat is luxe die je pas waardeert als je hoofd vol zit.

Claus’ spullen springen overal op omdat zijn hoofd dat ook doet. De chaos is niet extern. Die is intern. Maar goedkope poespas is een makkelijke zondebok. Je kan boos worden op een lamp. Dat is veiliger dan boos zijn op jezelf.

Hij droomt van leegte. Van een kamer met één tafel. Eén stoel. Eén riem aan zijn middel die past. Geen geluid. Geen meldingen. Maar zodra hij die leegte bijna voelt, klikt hij weer. Want leegte confronteert. Poespas leidt af.

Leer leidt niet af. Leer onthoudt. Dat maakt het gevaarlijk voor iemand als Claus. Het zegt niets, maar alles staat erin geschreven.

Johnny’s Vintage & Leathers maakt geen spullen die opspringen. We maken spullen die blijven liggen tot je ze nodig hebt. Harderwijk-stijl. Geen fratsen. Geen schreeuw. Gewoon degelijk. Dat is geen marketing. Dat is overleven met smaak.

Claus zal ooit moeten kiezen. Minder prikkels of meer rust. Minder spullen of betere. Minder poespas of meer waarheid.

Tot die tijd springt alles om hem heen op.
En hij noemt dat leven.

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen