Waarom Temu Niets Onthoudt

Claus Plausiblestein en zijn Temu-spullen.
Dat is geen verzameling. Dat is een symptoom.

Alles komt plat. Alles belooft meer dan het is. Op het scherm ziet het eruit als orde. Strakke lijnen. Scandinavische eenvoud voor een prijs waar zelfs schaamte korting op krijgt. In het echt is het karton. Dun hout. Schroeven die net niet passen. Handleidingen die doen alsof iedereen een geduldig mens is.

Claus is dat niet.

Hij koopt Temu omdat het snel is. Omdat het lijkt op vooruitgang. Omdat je met drie klikken het gevoel hebt dat je iets doet met je leven. Niet groots. Niet moedig. Maar toch iets. En dat is soms genoeg om de dag door te komen.

De 88-delige set staat er nog steeds. Of staat. Hangen. Leunen. Sommige onderdelen zitten muurvast. Andere geven mee alsof ze er morgen vandoor willen. Elk meubelstuk herinnert hem eraan dat hij dacht dat structuur te koop was. Dat stabiliteit geleverd kon worden door een bezorger met een scanner.

Temu is geen slechte keuze. Dat is het punt niet. Het is een logische keuze voor iemand zonder richting. Goedkoop spul vult ruimte. Letterlijk en mentaal. Het houdt je bezig. Schroeven, klikken, vloeken. Tijd gaat voorbij. Dat is ook een vorm van overleven.

Maar het blijft leeg. Temu ruikt nergens naar. Geen hout. Geen leer. Geen verleden. Alleen nieuwigheid die meteen oud wordt. Claus zet zijn spullen neer en voelt al dat hij ze niet gaat meenemen naar een volgend leven. Ze zijn tijdelijk. Net als hoe hij zichzelf ziet.

Daar wringt het met leer.

Leer vraagt om betrokkenheid. Om onderhoud. Om dragen. Om fouten. Een leren riem krijgt krassen, wordt soepeler, vormt zich naar je lijf. Temu-meubels willen geen relatie. Die willen alleen staan tot ze breken. Dat past beter bij Claus’ huidige bestaan. Geen hechting. Geen verantwoordelijkheid.

Ik zie dat verschil dagelijks. Mensen die hun huis vullen. En mensen die hun leven dragen. De eersten willen dozen. De anderen willen materiaal. European leather culture is niet efficiënt. Het is traag. Het onthoudt alles. Dat is precies waarom het schuurt met iemand als Claus.

Hij heeft Temu nodig. Nu. Niet omdat het goed is. Maar omdat het hem bezighoudt. Omdat hij anders te veel voelt. En voelen zonder richting is gevaarlijker dan een wiebelende kast.

Hij kijkt soms naar zijn spullen en denkt: straks vervang ik dit allemaal. Dan koop ik iets echts. Dan ben ik daar klaar voor. Maar straks is een valkuil. Net zo groot als die flat. Net zo leeg als de galerij na vijf uur.

De riem ligt er nog. Echt leer. Te groot. Maar eerlijk. Hij had hem kunnen laten aanpassen. Dat kostte moeite. Meer moeite dan klikken. Meer moeite dan wachten.

Temu vraagt niets terug. Dat is zijn kracht. En zijn gif.

Johnny’s Vintage & Leathers zit aan de andere kant van dat spectrum. Harderwijk-mentaliteit. Spullen die niet lief zijn. Spullen die blijven. Die iets van je vragen. Die niet oplossen wat er mis is, maar wel laten zien waar je staat.

Claus zit nog tussen dozen.

Misschien is dat ook een fase.

Maar geen eindpunt.

https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen