Als leeg niet mag: een blanco lijst en de angst voor stilte
Ze zeggen altijd dat regels neutraal zijn. Papier is geduldig. Procedures zijn eerlijk. Tot je er met je neus bovenop staat en merkt dat het papier vooral zichzelf beschermt.
Ik stel me die inwoner voor. Jas aan. Mapje onder de arm. Misschien net iets te vroeg, misschien net te laat. Blanco lijst in de hand. Niet uit luiheid, maar uit een soort moeheid die je niet kunt faken. Zo’n leeg vel dat harder schreeuwt dan een volgeschreven verkiezingsprogramma.
En dan dat moment. “Zo kan het niet.”
Niet omdat het gevaarlijk is. Niet omdat het vals is. Maar omdat het niet past in het vakje.
Dat is het rare met systemen. Ze zeggen dat ze er zijn voor mensen, maar zodra een mens iets doet wat niet in het script staat, loopt het vast. Dan wordt leeg ineens verdacht. Dan is niets doen opeens ook fout.
Ik ken dat gevoel. Je komt met een leren riem aanzetten die al dertig jaar om iemand heen heeft gezeten. Gebogen, soepel, sporen van een leven. En dan zegt iemand: “Ja maar hij is niet nieuw.” Klopt. Dat is precies het punt.
Nieuw is overschat. Nieuw is vaak alleen maar strak en ongetest. Oud weet waar het kraakt.
In de handel leer je snel: mensen willen keuze, maar ze willen ook dat je het voor ze invult. Geef je ze twintig opties, raken ze in paniek. Geef je er twee, dan voelen ze zich vrij. Democratie lijkt soms op een rek vol riemen zonder maatlabel. Iedereen kijkt. Niemand durft te pakken.
Die blanco kandidatenlijst was geen sabotage. Het was een spiegel. Zo eentje waar je liever langsloopt omdat je wallen ziet, scheurtjes, vermoeidheid. En in plaats van te kijken, werd hij teruggestuurd. Niet ontvankelijk. Volgende.
Harderwijk is daar goed in. Doen alsof het allemaal wel meevalt. Schouders ophalen. Water stroomt door, toeristen komen, dossiers schuiven door naar het volgende overleg. Ondertussen rommelt het onder de oppervlakte. Net als bij leer dat te lang droog heeft gelegen. Het lijkt stevig, tot je het buigt.
Misschien moeten we stoppen met alles meteen te willen oplossen. Soms is iets leeg laten juist eerlijk. Soms zegt een blanco vel meer over betrokkenheid dan een kruisje dat uit gewoonte wordt gezet.
Ik zie het bij klanten die twijfelen. “Ik denk er nog even over na.” Prima. Beter dat dan iets aantrekken wat niet klopt. Een riem die niet past, draag je nooit. Een keuze die niet van jou is, ook niet.
Dus ja, juridisch was het kansloos. Procedureel correct afgehandeld. Maar menselijk? Daar zat precies de kern. En die kern is niet leeg. Die is versleten. En dat vraagt geen afwijzing, maar onderhoud.
Leer smeer je in. Vertrouwen ook.
—
👉 Volg en shop via Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
👉 Vintage & handmade leather op Etsy
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather