Blanco leer, lege lijsten en hoe Harderwijk zijn schouders ophaalt

Er zijn dagen dat democratie ruikt naar koffie uit een kartonnen beker en natte jassen in een buurthuis. MCF De Roef. TL-licht. Plastic stoelen. Stemhokjes die meer weg hebben van pashokjes bij de kringloop dan van iets verhevens. En ergens daar tussendoor iemand die denkt: weet je wat, ik lever niks in. Blanco. Laat maar zien dat dit hele circus mij niet meer raakt.

Dat dus.

Een blanco kandidatenlijst. Geen namen. Geen koppen. Geen praatjes. Alleen leegte als statement. En natuurlijk liep het vast op regels, formulieren, “u had in persoon moeten komen”, “zo werkt het nu eenmaal”. De Raad van State keek ernaar, haalde zijn schouders op, en zei eigenlijk precies wat je verwacht. Niet ontvankelijk. Klaar. Volgende zaak.

En toch blijft het hangen.

Niet omdat die lijst zo revolutionair was. Maar omdat het precies voelt als hoe veel mensen hier rondlopen. Harderwijk. Tussen het water en de parkeerplaatsen. Tussen plannen, procedures en vergaderingen waar altijd iemand wint die je niet kent. De leegte als enige eerlijke antwoord.

Ik zie het elke week, maar dan aan mijn werkbank. Klanten die een riem pakken en zeggen: “Doe maar gewoon zwart. Geen gedoe.” Alsof ze bang zijn om te kiezen. Alsof kiezen alleen maar teleurstelt. Blanco leer. Onbewerkt. Nog geen verhaal erin geslagen. Dat moment voordat je er een gesp aan zet en het echt wordt.

Leer liegt niet. Politiek wel eens.

Een riem moet passen. Te strak en je krijgt geen adem. Te los en alles zakt af. Democratie werkt net zo. Maar hier voelt het soms alsof je alleen nog mag kiezen uit maten die niet kloppen. En als je dan zegt: ik doe niet mee, ik lever leeg in, krijg je te horen dat leeg ook niet mag.

Handel is simpel. Iemand wil iets. Jij hebt het. Deal of geen deal. Geen formulieren van zes pagina’s. Geen abstract gedoe over procedures. Daarom hou ik van leer, van vintage, van dingen die al een leven achter de rug hebben. Die weten wat druk is. Wat rek is. Wat slijtage doet.

Die blanco lijst was geen grap. Het was slijtage. Democratische patina. Scheurtjes in het oppervlak die laten zien waar het wringt.

En nee, dit is geen pleidooi voor anarchie of voor thuisblijven. Dit is een constatering. Dat als mensen leegte inleveren, het tijd is om te kijken waarom. Niet om ze weg te sturen met een paragraaf uit de Kieswet.

In mijn shop liggen riemen die ooit ergens anders niet meer gewenst waren. Te oud. Te gebruikt. Niet strak genoeg. Hier krijgen ze een tweede ronde. Misschien moet dat ook met vertrouwen gebeuren. Niet wegprocederen, maar opnieuw snijden. Nieuwe gaten. Andere gesp.

Harderwijk is geen Randstad-theater. Het is een stad van doeners, zwijgers, handelaren. Als die leeg inleveren, zeggen ze meer dan duizend campagneposters ooit zullen doen.

Misschien was die blanco lijst wel het eerlijkste stuk papier van de hele verkiezing.

—

👉 Volg en shop via Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

👉 Vintage & handmade leather op Etsy
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen