Catch Me, Baby — Spionage, Leer en de Kunst van Niet Liegen
Ze zegt: catch me, baby.
Niet in een film. Niet in een pulproman. Gewoon in een dronken sms naar een FBI-agent. Zestig berichten in één nacht. Russische spion. 35. Slim genoeg om denktanks te bespelen, dom genoeg om te appen alsof het vrijdagavond op de kade is.
Dat is het tijdperk waar we in zitten.
Geopolitiek op whiskey. Spionage met emoji’s.
Iedereen speelt een rol. Niemand kan hem volhouden.
Ik lees dat soort berichten en denk niet aan Rusland of Amerika. Ik denk aan leer. Aan hoe mensen altijd dezelfde fout maken: ze denken dat een mooi verhaal hetzelfde is als een stevig product. Dat een glad praatje langer meegaat dan vakmanschap. Niet dus.
Leer liegt niet.
Als het slecht gelooid is, scheurt het.
Als je te snel werkt, voel je dat jaren later nog in de rand.
Zij deed zich voor als VN-non-profit. Internationale conferenties. Mooie foto’s. Gladde praat. Tot de drank erin ging en de waarheid eruit lekte. Net als bij klanten die hier binnenkomen met een “bijna nieuwe” riem van drie tientjes, en na twee weken terug zijn omdat hij al krom trekt als een natte boterham.
Ik sta hier in Harderwijk, handen nog naar leer ruikend, en zie het elke week. Mensen willen geloven. In verhalen. In vrede. In deals die te goed zijn om waar te zijn. In onderhandelaars die denken dat Moskou een fair spel speelt. In spionnen die denken dat ze slimmer zijn dan hun eigen impuls.
Ambacht is het tegenovergestelde van impuls.
Ambacht is nee zeggen. Nog een keer snijden. Nog een keer passen.
Ambacht is weten wanneer je je mond moet houden.
Ik heb klanten gehad die alles wilden weten. Herkomst, looierij, stitch count, English terms erbij want dat klinkt lekker: vegetable tanned, handmade, European leather culture. En ik heb klanten gehad die alleen vroegen of hij het morgen nog deed. Die laatste vertrouw ik meestal meer.
Die spion had ook beter moeten weten.
Niet appen. Niet drinken. Niet geloven in je eigen mythe.
Maar ja. Mensen zijn mensen. Zelfs als ze voor de FSB werken. Zelfs als ze denken dat ze de wereld kunnen bespelen als een slecht ingespeelde band.
Ik verkoop geen illusies.
Ik verkoop spullen die blijven liggen op een stoel, over tien jaar nog dezelfde vouw hebben, dezelfde kras, dezelfde herinnering. Geen “catch me, baby”, maar “dit houdt stand”.
Misschien is dat ouderwets. Prima.
Ouderwets werkt.
Vintage is geen pose.
Handel is geen toneel.
En leer, goed leer, heeft geen dronken sms nodig om te bewijzen wie het is.
Wie wél wil kijken hoe dat eruitziet, zonder ruis, zonder rol, zonder script:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather