Codetaal in leer

Ze zeggen altijd dat macht ruikt naar aftershave en geld. Onzin. Macht ruikt naar angst. Naar leer dat te strak wordt aangetrokken. Naar een riem die niet gemaakt is om vast te houden, maar om te controleren.

Ik lees dit dossier en ik hoor geen nieuws. Ik hoor handel. Slechte handel. Oude truc. Jong vlees, mooie belofte, verkeerde man aan de andere kant van de tafel. Altijd hetzelfde script, alleen de locaties wisselen. Parijs. New York. Een eiland waar niemand per ongeluk terechtkomt.

Modellen. Scouts. Assistenten. Mooie woorden om viezigheid in te wikkelen. Alsof je rot leer polijst en hoopt dat niemand voelt hoe het scheurt als je eraan trekt. Codetaal noemen ze het. Ik noem het lafheid. Als je “assistent” zegt maar “meisje” bedoelt, weet je dondersgoed wat je doet.

Wat mij raakt is niet eens Epstein zelf. Die man was al rot voordat iemand zijn naam kende. Het zijn de tussenpersonen. De gladde handen. De gasten die zeggen: ik regelde alleen introducties. Ik deed niets fout. Dat zijn dezelfde types die op een markt zeggen dat het leer Italiaans is, terwijl je aan de achterkant al ziet dat het Pakistan is. Technisch misschien legaal. Moreel failliet.

In mijn wereld, leerwereld, geldt een simpele regel. Je weet waar je materiaal vandaan komt. Je kent je keten. Je kijkt iemand aan als je iets overhandigt. In Harderwijk noemen we dat gewoon normaal doen. Als ik een riem verkoop, zit daar mijn naam aan vast. Letterlijk. Ik heb het leer gesneden. De gaten geslagen. Soms nog stof onder mijn nagels. Als er iets mis is, sta ik niet achter een advocaat. Dan sta ik zelf voor je neus.

Deze vrouwen zeggen: ik wist van niets. Dat geloof ik. Dromen zijn makkelijk te misbruiken. Zeker als je jong bent en iemand je een shortcut belooft. Werkvisum. New York. Carrière. Het zijn dezelfde loze beloften als “dit leer gaat een leven lang mee” terwijl het al kraakt in je hand.

Wat hier pijnlijk duidelijk wordt: dit is geen incident. Dit is een systeem. Een mannenprobleem, zoals een van die vrouwen zegt. En ze heeft gelijk. Dit is geen romantisch schandaal. Dit is supply chain abuse. Alleen gaat het niet om goederen, maar om mensen.

Ik denk aan klanten die bij mij binnenlopen. Twijfelend. Willen weten waar iets vandaan komt. Of het eerlijk is. Of het klopt. Dat gesprek is goud. Dat is cultuur. European leather culture is niet alleen patina en vintage looks. Het is verantwoordelijkheid. Traditie. Weten wanneer je nee moet zeggen tegen snelle winst.

Epstein was geen uitzondering. Hij was een symptoom. En elke tussenpersoon die wegkijkt, elke scout die zegt dat hij alleen maar foto’s doorstuurt, is onderdeel van hetzelfde leer. Slecht gelooid. Giftig. Onbruikbaar.

Ik maak riemen om broeken omhoog te houden, niet om mensen klein te houden. Dat verschil lijkt simpel, maar blijkbaar is het voor sommigen te moeilijk.

Wie met leer werkt, weet één ding. Trek je te hard, dan scheurt het. Altijd.

—

Check mijn werk en verhalen hier: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather