DE OUWE, HET LEER EN DE STAART VAN HET VERHAAL



Hij zag eruit als iemand die je een goede wijn zou aanraden. Net pak. Schoenen gepoetst. Gebak op tafel. En ondertussen lag er onder dat tafelkleed een leven dat naar kruit rook, naar tapgesprekken, naar cellen waar de tijd langzaam aan je botten knaagt. Greg Remmers. De Ouwe. Godfather van de poldermaffia. Zevenenzeventig geworden. En zelfs dat voelde nog als een staart die bleef slaan.
Ik geloof nooit zo in monsters met schuim op de bek. Die bestaan vooral in films en bij mensen die graag simpel willen denken. De echte jongens dragen leer, geen maskers. Ze praten rustig. Ze weten wanneer ze moeten zwijgen. Zoals een goed gesneden riem. Niets overbodigs. Alles functie.

Er zit iets typisch Nederlands in zo’n figuur. Geen Sicilië, geen zon, geen opera. Gewoon Vinkeveen. Galerijflat. Gordijnen dicht. De geur van eten in huis. Indisch zwijgen. Harde opvoeding. Rechtvaardig, zeggen ze dan. Dat woord wordt vaak gebruikt vlak voordat het misgaat.

Wat mij altijd bijblijft is dat detail: gebakjes op de redactie. Dat is geen PR. Dat is cultuur. Dat is weten hoe je een ruimte binnenkomt. Je komt niet met bravoure, je komt met suiker. En ondertussen weet iedereen precies wie je bent. Handel is timing. En imago is een ambacht.

In mijn wereld zie ik dat ook. Klanten die binnenkomen in Harderwijk. Rustig praten. Handen op de toonbank. Even voelen aan een riem. Volnerf, geen rommel. Ze vertellen je nooit alles. Maar je ziet het aan hoe ze kijken. Wie het leer begrijpt, begrijpt ook mensen. Leer liegt niet. Het scheurt waar het zwak is.

Remmers bleef maar ja zeggen. Zeven monden. Nog een voorstel. Nog een klus. Nog één keer. Dat is geen romantiek. Dat is vermoeidheid. Dat is een systeem dat je niet meer loslaat. Zoals oud leer dat je warm houdt maar ook zwaar wordt als het nat is.

Ik heb klanten gehad die ook altijd ja zeiden. Niet aan moorden, laten we dat helder houden. Maar aan deals, aan concessies, aan net-niet-goed-genoeg. Totdat het breekt. Leer vergeeft veel, maar niet alles. En mensen ook niet.

Wat me raakt is niet de misdaad. Dat is dossiermateriaal. Wat blijft hangen is dat beeld van een man die dacht dat hij het rustiger aan kon doen. Alsof het leven zegt: prima, ga jij maar even zitten. Maar sommige levens laten je niet gaan. Die blijven trekken. België. Italië. Nog een zaak. Nog een cel. Het venijn zit altijd in de staart.

Ik geloof niet in nette eindes. Niet in dit vak. Niet in de handel. Niet in verhalen. Je snijdt een riem op maat, maar het leer herinnert zich altijd waar het vandaan komt. De littekens blijven zichtbaar. Dat is geen fout. Dat is karakter.

Misschien is dat de les. Niet moralistisch. Gewoon praktisch. Kies je materiaal zorgvuldig. Mensen, leer, keuzes. Want alles wat je lang genoeg draagt, gaat op je lijken.

Ik ga morgen weer naar het atelier. Riemen snijden. Gespen monteren. Handen zwart. Hoofd leeg. Dat is mijn manier om uit de buurt van godfathers te blijven. Ambacht is ook een vorm van ontsnappen.

Bekijk mijn werk en mijn handel hier:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen