Er zit geen keurmerk op rust
Ze willen altijd bewijs.
Een tekst. Een gevoel. Een handtekening van bovenaf.
Alsof rust iets is wat je kunt aantonen met een stempel, net als btw verlegd of echt leer.
Ik lees dat soort stukken en hoor vooral controle. Netjes verpakt, dominee erbij, Bijbelteksten als certificaat. Alles klopt. En toch klopt het niet. Want wie echt rustig is, vraagt het niet meer.
Geloofszekerheid noemen ze dat. Alsof het een product is dat je kunt upgraden. Basisgeloof, premiumgevoel, deluxe met innerlijke vrede. Maar zo werkt het leven niet. En zo werkt leer ook niet.
Ik heb ooit een klant gehad die bleef terugkomen. Elke keer een andere riem. Deze was net te stug. Die te soepel. Deze gesp voelde niet goed. Uiteindelijk zei hij: “Het zit niet in de riem, hè?”
Nee. Het zat in hem.
Dat zie je ook in die vragen. Niet vrolijk en gerust zonder zekerheid. Natuurlijk niet. Maar zekerheid is geen knop. Het is slijtage. Tijd. Gebruik. Dingen meemaken. Dingen verliezen. En toch blijven staan.
Die oude dominees snapten dat half. Ze zagen het dal, de eb en vloed. Maar ze wilden het alsnog verklaren. Categoriseren. Beheersbaar maken. Terwijl sommige dingen gewoon rauw zijn. Onopgelost.
Leer wordt mooier door dragen.
Niet door uitleg.
Ik heb riemen in handen gehad die dertig jaar zijn gedragen door mensen die geen idee hadden van “volnerf” of “ambacht”. Ze deden hem om en gingen verder. Geen theologie. Geen analyse. Gewoon leven. En je zag het. De nerven, de patina, de kleine scheuren. Dat is geen defect. Dat is bewijs van bestaan.
Wat me soms stoort aan die keurige geloofstaal is dat ze twijfel pathologiseren. Alsof het iets is wat gefixt moet worden. Terwijl twijfel vaak gewoon intelligentie is. En gevoeligheid. En besef dat je geen controle hebt.
Rust komt niet van weten.
Rust komt van dragen.
Je ziet het ook in handel. In makers. In klanten. De mensen die het hardst schreeuwen dat iets “echt” is, vertrouwen het zelf het minst. De stille types, die pakken het op, voelen één keer, knikken en zeggen: “Deze is goed.”
Misschien geldt dat ook voor geloof.
Niet het roepen “Mijn!” zoals Borstius schrijft, maar het zwijgend omdoen. Dag na dag. Met alles wat erbij hoort. Ook de scheefstand. Ook de twijfel.
En als je dan niet vrolijk bent?
So be it. Vrolijkheid is geen morele plicht.
Ik vertrouw liever iemand met vuile handen en vragen dan iemand met een glad verhaal en zekerheid die nergens op slijt.
Dat is geen afwijzing van geloof.
Dat is eerbied ervoor.
Wil je iets dragen dat niet doet alsof, maar gewoon meegaat met je leven, kijk hier:
Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather