Ezel. Leer. En waarom iedereen ineens wakker schrikt.



Ik zag dat fragment.
Ezel. De Efteling. Handpop. “Ik ben niet van de prinsessen.”
Gejuich. TikTok ontploft. Mensen boos. Mensen blij. Mensen vooral heel verbaasd dat een pratende ezel niet netjes in het sprookjeshokje blijft staan.

Dat is het hele ding.
Niet die ezel. Niet die zin.
Maar dat mensen schrikken als iets wat altijd al zo was, hardop gezegd wordt.

Ik sta al jaren tussen riemen.
Echt leer. Niet dat karton met een laklaag.
En geloof me: leer liegt niet. Het kraakt. Het ruikt. Het vertelt je precies wat het is.
Mensen daarentegen… die doen alsof alles netjes blijft zolang je het niet benoemt.

Die ezel was altijd al flamboyant.
Net als die klant die hier ooit binnenkwam met een riem die z’n vader in 1978 in Italië had gekocht.
Zwart leer. Dun geworden. Gesp scheef.
“Hij was altijd zo,” zei die man. “Maar niemand vroeg ernaar.”

Dat is dit ook.
Geen statement. Geen beleid. Geen regenboog op de gevel.
Gewoon een ezel die zegt: dit ben ik. Klaar.

En daar zit de frictie.
Mensen willen romantiek zoals leer uit een folder. Glanzend. Glad. Zonder barsten.
Maar echt leer heeft littekens. En een verhaal.
Net als Europese ambacht. Net als handel. Net als straatleven. Net als Harderwijk op een natte dinsdagmiddag.

Bij Johnny’s Vintage & Leathers komt dat dagelijks langs.
Riemen van gasten die nooit “in een hokje pasten”.
Motorlui. Makers. Types die niet uitleggen waarom ze iets dragen. Ze dragen het gewoon.
En ja, soms zit daar meer waarheid in een versleten gesp dan in duizend beleidsverklaringen.

De Efteling zegt: het is maar een grapje.
Klopt.
Maar elke grap legt iets bloot.
Zoals een snijrand in leer pas zichtbaar wordt als je ‘m zet.

Dit gaat niet over kinderen beschermen.
Dit gaat over volwassenen die ongemakkelijk worden zodra iets niet meer stilzwijgend blijft.
En dat is precies waarom dit fragment werkt.
Omdat het schuurt.
Zoals een nieuwe riem die je nog moet inlopen.

Ik vertrouw eerder een ezel die eerlijk is,
dan een perfect verhaal zonder vouw.

Vintage is niet netjes.
Ambacht is niet glad.
En identiteit is geen sprookjesboek met vaste eindes.

Het is leer onder je nagels.
Of het is niks.

—
Bekijk mijn werk en handel hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen