Het is nog geen Valentijnsdag.Maar alles ruikt er al naar.



Niet naar rozen.
Naar treinbekleding. Koude ramen.
Een rivier die langs de coupé schuift alsof hij ook ergens naartoe moet.
Ze zitten tegen elkaar aan.
Jassen nog aan.
Alsof uitkleden zonde zou zijn van het moment.

Boven het raam een kartonnen hartje.
“Happy Valentine’s Day.”
Zo’n ding dat je normaal negeert.
Nu blijft het hangen.

Hij kijkt niet in de camera.
Zij wel.
Dat halve lachje. Dat weten.
Dit is geen Instagram-liefde.
Dit is jaren samen.
Rimpels die elkaar kennen.

Ik lees ergens een zin.
“Het bod is geaccepteerd. Zodra je betaalt maak ik de bestelling gereed.”

Dat is ook liefde.
Handel. Vertrouwen. Afspraak is afspraak.

En dan die andere tekst.
Parijs. Terrasjes. Mijn schatje.
Hashtags. Glans.

Prima. Gun ik iedereen.

Maar dit hier.
Dit is de achterkant van dat verhaal.
De stofkant.

Ik zit in Harderwijk.
Leer onder m’n nagels. Letterlijk.
Net een riem ingekort.
Gat erbij. Gesp terug.
Leer kraakt altijd even als je het dwingt.
Daar leer je mensen aan herkennen.

Sommige klanten willen Valentijn.
Rood. Glad. Cadeaupapier.
Andere willen iets dat blijft.
Iets wat ouder mag worden dan zijzelf.

Ik heb riemen verkocht aan mannen die niks zeggen.
Vrouwen die alleen vragen of het “echt leer” is.
Altijd die hand over het oppervlak.
Alsof ze luisteren.

Leer liegt niet.
Net als die twee in de trein.

Geen filter.
Geen pose.
Gewoon samen onderweg.
Nog voor de officiële dag.
Maar wel echt.

European leather culture.
Niet de etalage.
De binnenkant.

Johnny’s Vintage & Leathers.
Harderwijk.
Waar dingen gemaakt worden om vast te houden.
Niet om te posten.

—

Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

Etsy
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen