Je belang staat voorop. Tot je data geld waard wordt.
Ze noemen het een incident. Net woord. Netjes afgerond. Alsof het een schaafwond is en geen snee tot op het bot.
Odido. Grote naam, zachte stem. “We betreuren dit enorm.” Dat is corporate voor: we wisten het niet, of we wisten het wel maar te laat. Je naam, je adres, je nummer, je IBAN. Alles wat je nodig hebt om iemand te zijn in dit land. Alles wat je nodig hebt om iemand na te doen. Geen wachtwoorden zeggen ze. Alsof dat geruststelt. Alsof identiteit geen valuta is geworden.
Ik lees die pagina en hoor alleen plastic klikken. FAQ’s, bulletpoints, procedures. Externe cybersecurity-experts. Alsof dat een soort sjamaan is die met een hoodie en een PowerPoint de boze geest wegjaagt. Ondertussen ligt jouw data ergens op een server die nooit slaapt. Handel is handel. Vroeger stond je op de markt. Nu sta je in een database.
Ik kom uit de leer. Letterlijk. Leren riemen, handen zwart van de randverf, klanten die je aankijken en zeggen: “Hij moet tegen een stootje kunnen.” Dat snap ik. Leer kan dat. Data niet. Data scheurt onzichtbaar. Je merkt het pas als iemand anders ineens jouw naam draagt. Of jouw rekeningnummer fluistert in een telefoontje dat nét geloofwaardig genoeg klinkt.
Harderwijk is klein. Als hier iets lekt, weet je wie het was. Je kijkt elkaar aan in de ogen. Dat is het verschil. Transparantie is niet melden bij de Autoriteit Persoonsgegevens. Transparantie is zeggen: we hebben gefaald. Punt. Geen alinea’s. Geen Engelse versie eronder alsof dat het schoner maakt.
In mijn winkel zie ik mensen. Geen klantnummers. Geen CRM. Ik onthoud gezichten, verhalen. Die man die altijd een riem te strak draagt omdat hij ooit veel zwaarder was. Die vrouw die patina mooier vindt dan nieuw. Vertrouwen is ambacht. Je bouwt het langzaam op. Je kunt het niet patchen met een update.
Ze zeggen: wees alert. Alsof alertheid een keuze is. Alsof je ’s ochtends denkt: vandaag ga ik even niet opgelicht worden. Cyber is straat. Alleen ruik je het niet. Geen leer, geen zweet, geen stemverheffing. Alleen stilte en transacties.
Misschien ben ik ouderwets. Geef mij maar een riem die breekt zodat je het voelt. Een fout die zichtbaar is. Dit digitale gedoe glijdt weg als olie. En ondertussen blijft iedereen maar data verzamelen. Bewaren. Voor later. Voor het geval dat. Tot later ineens nu is.
Ik trek een riem strak en denk: dit ding gaat langer mee dan menig belofte op zo’n informatiepagina.
Je kunt blijven bellen, internetten en tv-kijken zeggen ze. Mooi. Maar wie belt er straks met jouw naam?
Vintage, handmade, European leather culture. Dat is tastbaar. Dat liegt niet. Dat kan slijten maar niet verdwijnen. Misschien is dat waarom ik leer vertrouw en bedrijven steeds minder.
Je belang staat voorop zeggen ze. Altijd dat zinnetje aan het eind. Alsof het een knoop is die alles bij elkaar houdt.
Ik geloof liever in dingen die je vast kunt pakken.
—
Bekijk mijn werk en handel. Geen data, gewoon leer.
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather