Johnny Is Geen Engel (En Leer Vergeet Niets)
Ik heet Johnny.
Niet omdat het stoer klonk. Niet omdat het lekker bekt op een visitekaartje.
Ik heet Johnny omdat mijn moeder naar Édith Piaf luisterde.
Omdat zij dat nummer draaide.
Johnny, tu n’es pas un ange.
Johnny, jij bent geen engel.
Dat is geen compliment. Dat is een constatering.
Het lied gaat niet over helden. Het gaat over mannen die ’s nachts aankloppen omdat ze zich vervelen. Over wakker maken, beloven, weer vertrekken. Over slapen op andermans verdriet alsof het een kussen is. Piaf zong dat niet lief. Ze zong dat scherp. Moe. Realistisch. Zoals handel altijd is. Zoals mensen zijn. Niemand is een engel. Wie dat wel beweert, liegt meestal het hardst.
Ik herken die Johnny. Niet de romantische versie. De echte.
De jongen die komt en gaat. Die niet netjes in een doos past.
Die sporen achterlaat.
Misschien daarom werk ik met leer.
Leer liegt niet.
Leer onthoudt alles.
Elke kras zit erin omdat hij ergens langs is geschuurd. Elke plooi omdat iemand hem droeg, gebruikte, misbruikte misschien. Net als mensen. Je kunt leer oppoetsen, maar je wist het verleden niet uit. Dat patina is geen marketingverhaal. Dat is tijd. Druk. Wrijving.
In Harderwijk ruikt mijn werkplek soms naar olie en oud Europa. Soms naar regen en natte jassen. Soms naar handel. Ik heb klanten die een riem kopen en vragen of hij strak blijft. Ik zeg altijd hetzelfde: hij vormt zich naar jou. Niet andersom. Dat vinden ze ongemakkelijk. Mensen willen dat spullen zich aanpassen zonder weerstand. Leer werkt daar niet aan mee.
Ik heb riemen verkocht aan mannen die iets wilden vasthouden. Aan vrouwen die genoeg hadden van plastic. Aan gasten die het verschil voelen tussen PU en echt leer zonder dat ze het zo kunnen benoemen. Die voelen het gewoon. Net als bij mensen. Je voelt wie echt is en wie speelt.
Johnny, je bent geen engel.
Maar je bent er wel.
Je komt opdagen. Je werkt. Je schuurt. Je maakt fouten en laat ze zitten.
European leather culture is nooit netjes geweest. Handel was vuil werk. Ambacht betekende eelt, geen Instagram. Mijn vaderhanden zitten misschien niet meer onder de eelt, maar de mentaliteit is hetzelfde. Je maakt iets dat langer meegaat dan je ego.
Johnny’s Vintage & Leathers zit niet in slogans. Het zit in naden die blijven zitten. In riemen die niet smeken om aandacht maar gewoon hun werk doen. In spullen die niet doen alsof ze perfect zijn.
Net als dat lied.
Het vergeeft, maar vergeet niet.
Johnny is geen engel.
Gelukkig maar.
Bekijk mijn werk hier:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather