Leer, Leven en LogistiekOver ADHD, NAH en waarom leer niet liegt

Ik zit weer met leerstof onder m’n nagels. Niet figuurlijk. Echt. Stof van een oude jas, randverf op m’n duim, en zo’n mes dat net bot genoeg is om je ego te testen.

En dan krijg je van die DM’s op Instagram.

“Maat, respect.”

Of juist: “Waarom deel je dit allemaal?”

Alsof open zijn over ADHD en NAH met hemiplegie een soort marketingtruc is. Alsof ik er een filter overheen gooi en klaar.

Nee.

Ik deel het omdat ik anders ga zweven. In m’n hoofd, in m’n dag, in die typische ADHD-tijdmist waar je om 09:00 denkt dat je de wereld redt en om 09:07 ineens in de keuken staat met een schoen in je hand, zonder plan. En NAH is niet “oh wat lastig”. NAH is dat je soms wakker wordt en je systeem zegt: vandaag niet. Vandaag zijn prikkels oorlog. Vandaag is je lijf een half werkende machine. Hemiplegie is geen tragisch Instagram-verhaaltje. Het is gewoon praktisch: één kant doet het, één kant doet mee als het zin heeft.

En precies daarom ben ik leer gaan doen. Niet omdat het “therapie” heet. Maar omdat leer niet met je meepraat. Leer liegt niet. Leer is eerlijker dan mensen.

Leer is real. Leather craft is realidade effettuale, als we even Machiavelli erbij trekken.

Kijk, Machiavelli was niet de Disney-schurk die mensen ervan gemaakt hebben. Die man zei eigenlijk: stop met dromen over hoe het hoort. Kijk naar hoe het is. En doe dáár iets mee.

Dat is NAH in één zin.

Mijn dag begint niet met “wat wil ik allemaal”. Mijn dag begint met: wat kan vandaag, echt. Welke prikkels ga ik toelaten. Welke mensen. Welke taak. Welke route. Welke energie. Je hebt een budget. Een klein, irritant budget. En ADHD wil altijd op krediet leven. NAH zegt: je krijgt geen krediet. Je betaalt vooraf.

Dus ik ben de prins van mijn eigen mini-koninkrijk geworden. Niet romantisch. Gewoon logistiek.

En leer helpt, omdat het tempo dwingt.

Je kan niet snel-snel een riem snijden en denken dat de rand daarna vanzelf strak wordt. Je kan niet half naaien en hopen dat het zich schaamt en alsnog recht trekt. Het is snijden, stansen, priemen, naaien. Stap voor stap. Zoals vroeger. Zoals het hoort. Ambacht is ouderwets en daarom werkt het.

ADHD is vuur.

Hemiplegie is rem.

NAH is de weg die ineens anders loopt dan je gewend was.

En leer is het stuur.

Ik merk het echt aan m’n gedrag. Vroeger was ik sneller geneigd om te pushen. Nu ben ik selectief. Ik kies m’n mensen. Ik kies m’n momenten. Ik kies mijn battles.

Instagram is daarin een filter, maar niet zo’n fancy algoritme-filter. Meer een ouderwetse zeef.

De mensen die alleen komen voor sensatie, haken af.

De mensen die komen voor echt, blijven.

En dat is de hele grap: openheid is niet zwakte. Het is selectie.

En ja, er zit iets paradoxaals in.

ADHD maakt me impulsief. Ik kan ineens om 23:48 besluiten dat ik “nog even” een batch vintage belts ga fotograferen. Een uur later sta ik in m’n atelier in Harderwijk te rommelen met een riemgesp alsof het een heilige missie is.

Maar hemiplegie dwingt me om langzaam te doen. Om m’n tools neer te leggen op vaste plekken. Om handelingen te versimpelen. Om hulpstukken te maken. Om slim te zijn in plaats van stoer.

Dat is Virtù versus Fortuna.

Fortuna was wat me overkwam.

Virtù is wat ik ermee doe.

Niet groots. Niet heroïsch. Gewoon: vandaag maak ik één ding af. Een riem. Een wallet. Een repair. Iets dat je kan vasthouden. Iets dat niet verdwijnt in een inbox of een spreadsheet.

En dat is wat mensen vaak missen: de tastbaarheid.

ADHD is veel denken, weinig landen.

NAH is soms weinig ruimte, veel gevolgen.

Maar leer? Leer landt altijd. Het ruikt. Het geeft weerstand. Het vraagt aandacht. Het geeft je terug wat je erin stopt. Als je slordig bent, zie je het. Als je te gehaast bent, scheurt het. Als je netjes werkt, wordt het mooier. Niet perfect. Mooier.

En dan komen we bij die Instagram-clichés die ik niet wil, maar toch soms voel.

Want ja, er is ook een risico.

Open zijn is ook brandstof voor betutteling. “Wat knap dat je dit nog kan.”

Alsof ik een kind ben dat een macaroni-ketting heeft gemaakt.

Hou op. Ik maak geen “ondanks”-objecten. Ik maak spullen. Functioneel. Eerlijk. European leather culture. Vintage energy. Handmade zonder theater.

En tegelijk: ik moet opletten dat ik mezelf niet dood bewijs.

Want daar zit een valkuil. De drang om te laten zien dat je het wél kan. De drang om sneller te werken dan je lijf toestaat. De drang om die ene bestelling nog even te doen terwijl je al leeg bent. ADHD zegt: doorrrr. NAH zegt: nee. En NAH wint altijd, alleen soms te laat.

Dus ik ben hard geworden in één ding: noodzakelijkheid.

Niet alles hoeft. Niet iedereen hoeft. Niet elke dag hoeft “productief” te zijn.

Machiavelli zou zeggen: focus op wat het resultaat levert. Elimineer ruis. Snij weg wat je niet dient.

Ik doe dat letterlijk.

Ik snij leer.

Ik snij ruis.

Ik snij verwachtingen van anderen.

En als je het echt wil zien: kijk naar m’n riemen.

Daar zit mijn karakter in. Niet in een motivational quote. In de gaten. In de stiksels. In de randafwerking. In de keuze voor een gesp die niet schreeuwt maar wel blijft zitten. In dat stukje slijtage dat ik juist laat zitten omdat het verhaal is.

Dat is Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk. Geen parfumwinkel. Eerder een werkplaats met koffie die te lang staat en muziek die net iets te hard is.

Dus ja, ik deel ADHD. Ik deel NAH. Ik deel hemiplegie.

Niet als roep om applaus.

Maar als context. Als metadata. Als eerlijk kader.

Want wat ik verkoop is geen product. Het is een object met geschiedenis. En ik ben ook geschiedenis. Net als jij. Alleen de mijne is wat zichtbaarder geworden.

En als je nu denkt: oké, dit is mijn soort verhaal. Mijn soort vibe. Mijn soort ambacht.

Kom dan kijken. Of je nou belt people bent, vintage hunter, leather craft nerd, of gewoon iemand die klaar is met plastic troep.

Vinted: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

Etsy: https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather