Leer onder m’n nagels (ADHD, NAH en waarom leer nooit liegt)
Ik heb vaak leer onder m’n nagels. Niet figuurlijk. Echt. Snijmes net te snel weggelegd, koffie koud, radio ergens halverwege een zin blijven hangen. Dat is mijn tempo. ADHD-tempo. En sinds NAH met hemiplegie ook letterlijk een lichaam dat soms zegt: ho eens even, vriend.
Ik deel dat op Instagram. Niet omdat het moet. Niet omdat het “inspirerend” is. Maar omdat verstoppen meer energie kost dan open zijn. ADHD. Niet-Aangeboren Hersenletsel. Eén kant die meewerkt, één kant die dwarsligt. Klaar. Dat is de setup. De rest is leer.
Leer liegt niet. Het veert niet mee uit beleefdheid. Snijd je scheef, dan zie je dat. Trek je te hard, dan scheurt het. Dat is waarom ik hier thuishoor. Tastbaar. Eerlijk. European leather culture zoals het bedoeld is. Geen glad verhaal, geen filter. Gewoon werk. Fouten inbegrepen.
ADHD jaagt. Altijd ideeën, altijd vooruit. NAH remt. Dwingt tot nadenken. En precies daar, tussen gas en rem, zit mijn vak. Ik kan in m’n hoofd al drie riemen verder zijn, maar m’n hand zegt: eerst deze steek. Rustig. Nog één. Dat maakt me geen tragisch figuur. Dat maakt me scherp. Methodisch. Iemand die weet dat elke centimeter telt.
Ik merk het ook aan mensen. De juiste blijven hangen. Niet omdat ik “zo knap ben ondanks”. Maar omdat ze zien dat het werk klopt. Een klant die een vintage leather belt koopt, draait ‘m om, kijkt naar de randafwerking en zegt niets. Dat is genoeg. Dan weet je: gezien. Geen medelijden nodig.
Er zijn dagen dat m’n hoofd te vol zit. Overprikkeling. Dan ruikt leer naar anker. De geur, de weerstand, het ritme van snijden, verven, naaien. Flow. Hyperfocus. Geen therapieposter, maar gewoon doen. Een riem afmaken is bewijs. Mijn handen kunnen nog steeds iets maken dat blijft.
Natuurlijk zit er een valkuil. Te hard willen. Te veel bewijzen. “Kijk mij eens.” Dat is gevaarlijk. Dan trekt het lichaam aan de handrem. Letterlijk. Dan leer ik weer luisteren. Ambacht dwingt nederigheid af. Je wint niet van materiaal. Je werkt ermee samen.
Mijn werk is niet perfect. Naden lopen soms net anders. Druk is niet altijd symmetrisch. En dat is precies de schoonheid. Perfectie is een fabriekswoord. Dit is handmade. Vintage mentaliteit. Harderwijk-grit. Een product met een handafdruk. Geen verhaal eromheen nodig.
Johnny’s Vintage & Leathers zit daar ergens tussen. Niet schreeuwerig. Gewoon aanwezig. Riemen die gedragen mogen worden. Leer dat ouder wordt met je mee. Geen “therapeutische objecten”, maar functionele dingen met karakter. Net als ik.
Ik ben geen ondanks-zijn-beperking-verhaal. Ik ben een dankzij-verhaal. ADHD geeft vuur. NAH dwingt precisie. Leer vangt het op. Dat is de alchemie. En als je goed kijkt, zie je het. Niet de handicap. Maar de hand in het leer.
Wil je zien wat er onder die nagels vandaan komt:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather