Loodslicht en nerf

Er is iets met TL-licht.

Het maakt alles eerlijk. Of juist genadeloos.

In zo’n loods zie je geen verhalen, alleen contouren. Pallets. Machines. Stilte die zwaarder weegt dan lawaai.

Ik heb daar gestaan.

Niet bij drugs. Bij leer.

Maar het voelt hetzelfde.

De geur van iets dat onderweg is. Nog geen eindbestemming. Nog geen context. Alleen potentie.

Vijfhonderd kilo cocaïne.

Iedereen schrikt van het getal.

Ik kijk naar de logistiek erachter.

Dat iemand dacht: dit kan hier. Dit past. Dit valt niet op.

Dat is geen domheid. Dat is een systeem.

Verkeerd systeem, ja. Maar strak.

Leer werkt ook zo.

Een huid liegt niet.

Je ziet waar het dier leefde. Waar het stootte. Waar het ouder werd.

Massaproductie schuurt dat glad.

Ambacht laat het zitten.

Net als een litteken op straat. Je kunt het wegpoetsen, maar dan weet je dat er iets niet klopt.

Harderwijk doet soms alsof het netjes is.

Maar onder elk bedrijventerrein zit een tweede laag.

Niet altijd crimineel. Wel echt.

Handelaren. Opslag. Doorvoer.

Dat zie je niet vanaf het water.

Ik verkoop riemen.

Geen lifestyle. Geen brandingpraat.

Gewoon leer, gespen, gaten op maat.

Ik heb klanten die zenuwachtig worden als ik zeg dat iets ouder wordt.

Die willen nieuw. Strak. Onbeschadigd.

Die snap ik niet.

Leven laat sporen na. Waarom zou leer dat niet mogen?

Soms denk ik aan die mannen in die loods.

Niet met medelijden. Wel met fascinatie.

Iedereen kiest zijn materiaal.

Sommigen kiezen wit poeder.

Ik kies huid, staal, tijd.

Het verschil zit ’m niet in moraal alleen.

Het zit ’m in wat je ’s avonds van je handen wast.

En wat er achterblijft als je het water uitzet.

Ik ga weer snijden.

Rand afwerken. Stempel erin.

Niet om te ontsnappen.

Maar om iets achter te laten dat langer meegaat dan een sirene.

👉 https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

👉 https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather