Moreel lawaai, echte stilte
Er is iets vermoeiends aan mensen die altijd boos zijn op systemen waar ze zelf van leven.
Alsof je de kroeg uit wordt gezet omdat je te hard roept dat alcohol slecht is, terwijl je nog een biertje in je hand hebt.
Schiphol is weer de zondebok. Te groot. Te druk. Te fout.
Dezelfde riedel, elk jaar opnieuw. En ondertussen loopt de kassa. Dividend. Miljoenen. Het geluid daarvan hoor je nooit in de raadzaal. Dat is een zachte klik. Boekhoudersgeluid. Geen activistische sirene.
Wat me stoort is niet eens de kritiek. Kritiek is gezond.
Wat me stoort is het toneel. Het morele theater. De framing alsof alles wat beweegt verdacht is, behalve als het geld oplevert. Dan heet het ineens “complex”.
Ik werk met leer. Dat kraakt. Dat ruikt. Dat laat sporen achter.
Wie daar moeite mee heeft, moet iets anders kopen. Maar ga niet doen alsof je boven het materiaal staat terwijl je er wel van profiteert. Dat trucje prikken klanten feilloos door.
De luchtvaart is net zo.
Je kunt het niet steriliseren tot een PowerPoint. Het is mensenwerk. Handel. Fouten. Verbeteringen. Lange lijnen. En ja, belangen. Altijd belangen.
Wie echt verandering wil, moet vuile handen accepteren.
Niet alleen woorden spuien en daarna netjes de handen wassen met dividendgeld. Dat is geen idealisme. Dat is marketing.
In Harderwijk zeggen we dan:
of je staat op de kade, of je vaart mee.
Maar doe niet alsof je zwemt terwijl je in een sloep zit.
En misschien is dat het echte probleem.
Niet Schiphol. Niet vliegen.
Maar een generatie bestuurders die liever gelijk heeft dan verantwoordelijkheid draagt.
—
Ambacht, handel en dingen die blijven vind je hier:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather