Neusspray onder de douche


André Hazes staat onder de douche. Warm water. Stoom. Alles dicht.
Geen lucht. Paniek.
Hij stapt nat de cabine uit om z’n neusspray te halen. Dat is het moment. Niet heroïne. Geen drank. Geen coke. Gewoon zo’n lullig plastic flesje van de drogist. Maar verslaving herkent geen schaamte. Die doet niet aan status.

Verslaving is geen poster met doodshoofden. Het is gewenning. Ritme. Het lichaam dat zegt: zonder dit ga ik kapot.
En het hoofd dat knikt.

Ik herken dat mechanisme. Niet van middelen, maar van handelingen.
Leer snijden. Riemen meten. Gaten ponsen. Altijd nog eentje afmaken.
Nog één klantbericht. Nog één foto. Nog één lap leer aanraken voordat de dag voorbij is.

In mijn werkplaats in Harderwijk ruikt het naar vet leer en oude lijm. European leather culture. Vintage. Handmade. Mooie woorden. Maar onder dat romantische laagje zit dwang. Ritueel. Controle.
Leer is eerlijk. Het vergeeft niets. Net als een lichaam dat te lang verkeerd wordt behandeld.

Hazes begon jong. Afvallen. Vluchten. Verdoven.
Dat patroon zie ik ook bij klanten. Mannen die hun riem elke zes maanden strakker laten maken. Niet omdat het mooier is, maar omdat ze zichzelf kwijt zijn. Vrouwen die hun oude leren tas niet weg kunnen doen omdat daar hun hele leven in zit. Scheidingen. Ziekenhuizen. Slechte beslissingen.
Leer onthoudt alles.

Neusspray werkt snel. Net als snelle oplossingen in het leven. Even adem. Even ruimte. Maar daarna komt de rekening. Slijmvlies kapot. Paniek groter. Dosis hoger.
Hetzelfde met fast fashion. Goedkoop leer. Snelle trends. Het vult iets, maar het blijft leeg.

Ik heb klanten gehad die letterlijk trilden als ze hun riem niet om hadden. Alsof dat stuk leer hun ruggengraat was.
Verslaving aan houvast. Aan iets wat niet verandert.

Het verschil is dit: leer slijt mooi. Als je het de tijd geeft.
Mensen vaak niet.

Hazes die onder de douche staat is geen entertainmentnieuwtje. Het is een spiegel.
Hoeveel kleine flesjes hebben we allemaal in ons leven verstopt. Dingen die we nodig denken te hebben om normaal te functioneren.

Misschien is stoppen niet heldhaftig. Misschien is het gewoon toegeven dat je iets kapot hebt gebruikt.
En opnieuw beginnen. Rustig. Met schone handen. Of met leer onder je nagels.

Ik werk liever langzaam. Vintage. Repareren wat kan. Weggooien wat niet meer te redden is.
Dat geldt voor riemen. En voor patronen.

Wie iets echts zoekt, iets dat ademt, iets dat niet na drie dagen dichtslibt:
je weet me te vinden.

👉 https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
👉 https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen