Niet lineair. Net als leer.
Ze noemen het een documentaire. Ik noem het een vitrine met barsten.
Ferry Doedens staat erin alsof hij nog even is blijven hangen na sluitingstijd. Lichten half uit. Camera nog aan. Het publiek al onderweg naar de kassa met een mening in de hand. De vraag is niet of je kijkt. De vraag is waarom iedereen zo nodig moet roepen voordat hij iets heeft aangeraakt.
Verslaving verkoopt. Altijd gedaan ook. Niet omdat het mooi is, maar omdat het schuurt. Omdat het ruikt naar zweet, schaamte en de ochtend erna. Omdat niemand wil toegeven dat hij zelf ook ergens aan vastzit. Werk. Likes. Coca Cola Zero. Controle. Het verschil is alleen wie er gefilmd wordt.
Prime Video zegt netjes dat groei niet lineair is. Dat herstel geen begin en eind heeft. Mooie zin. Klinkt als een brochure. Maar iedereen die ooit echt door de modder is gegaan weet dat groei voelt als een riem die te strak zit. Gaatje losser. Dag later weer strakker. Je denkt dat je verder bent, tot je merkt dat je dezelfde scheur weer aanraakt.
Ferry wordt niet gespaard. En dat is precies wat mensen ongemakkelijk maakt. We willen ellende wel zien, maar alleen als die netjes is afgerond. Before en after. Succesvol herstel. Credits. Maar het leven werkt niet zo. Het leven is een onaf riempje op de werkbank. Nog geen gesp. Nog geen afwerking. Wel al gebruikt.
Ik zie het dagelijks. Klanten die hier binnenkomen in Harderwijk. Sommige strak in pak. Andere net uit de nacht. Ze voelen aan een leren riem alsof ze testen of iets hen kan houden. Even trekken. Even buigen. Kan dit tegen een stoot. Kan dit mee door mijn week.
Leer liegt niet. Het vertelt je precies waar het pijn heeft gehad. Littekens. Kreukels. Donkere plekken van handen die te vaak hetzelfde deden. Dat zie je ook bij mensen. Alleen daar doen we alsof het er niet is.
Ferry schaamt zich voor een taakstraf. Logisch. Schaamte is vaak de brandstof. Je rijdt niet onder invloed omdat je denkt dat het goed gaat. Je rijdt omdat je even niks meer voelt. Of juist te veel. Dat snapt iedereen die ooit ’s nachts in een lege werkplaats stond, radio zacht, handen zwart, hoofd vol.
Dat hij ooit Lucas speelde in Goede Tijden, Slechte Tijden is bijzaak. Bekendheid maakt je geen ander mens. Het maakt je fouten alleen publiek eigendom. Gratis te becommentariëren. Alsof iemand anders eigenaar is van jouw val.
De familie trekt zich terug. Manager zet het op laag pitje. Ook logisch. Soms moet je afstand nemen om zelf te blijven staan. Maar laten we niet doen alsof dat morele zuiverheid is. Het is overleven. Net als hij.
In mijn vak leer je dat je niet te snel moet snijden. Eerst voelen. Eerst kijken waar het leer wil breken. Sommige stukken dwingen je tot geduld. Andere scheuren als je ze forceert. Mensen zijn niet anders.
Deze docu is geen verheerlijking. Het is een onaf product dat bewust niet is gladgestreken. Dat is precies waarom hij wordt uitgezonden. Niet omdat het comfortabel is, maar omdat het echt is. En echt is zelden netjes.
Wie hier boos om wordt, kijkt niet naar Ferry. Die kijkt naar zijn eigen rafelrand.
Ik verkoop vintage leather. Handmade riemen. Gebruikte spullen met een verhaal. Niet omdat alles perfect is, maar omdat het al iets heeft overleefd. Dat is geen zwakte. Dat is waarde.
Kijk. Of kijk niet. Maar doe niet alsof jij het antwoord hebt voordat je het materiaal hebt vastgehad.
Johnny’s Vintage & Leathers. Harderwijk. Handen vies. Ogen open.
Bekijk mijn werk en verhalen hier
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather