Niet-ontvankelijk verklaard: waarom leegte gevaarlijker is dan protest

Ze hebben er een woord voor: niet-ontvankelijk. Klinkt netjes. Klinisch. Alsof het over een pakketje gaat dat niet door de brievenbus past. Maar eigenlijk betekent het gewoon: we willen dit niet zien.

Een blanco kandidatenlijst. Geen middelvinger, geen pamflet, geen boze brief. Alleen leeg. En juist dát maakt mensen nerveus. Leegte dwingt je om zelf na te denken. Geen naam om op te schelden. Geen partij om achter te schuilen. Alleen de vraag: waarom?

Ik moest denken aan een oude riem die hier laatst op de werkbank lag. Italiaans leer, jaren tachtig, al drie keer een extra gaatje erbij geprikt. De vorige eigenaar was duidelijk gegroeid. Of gekrompen. Of gewoon ouder geworden. De riem was niet kapot. Hij was aangepast aan de realiteit.

Dat mis ik soms. Aanpassingsvermogen.

We leven in systemen die zeggen dat ze flexibel zijn, maar alleen zolang je binnen de lijntjes kleurt. Zodra iemand iets doet wat niet in het handboek staat, gaat het luik dicht. “Zo hoort het niet.” Klaar. Dossier dicht. Volgende agendapunt.

Maar mensen zijn geen dossiers. En betrokkenheid is geen formulier.

Die blanco lijst was geen desinteresse. Het was oververzadiging. Te veel beloftes. Te veel praat. Te weinig gevoel dat het ergens landt. Net als klanten die hier binnenkomen en zeggen: “Ik wil iets echts. Geen mode. Geen trend.” Die zoeken geen nieuwigheid. Die zoeken houvast.

Leer heeft dat. Het wordt mooier door gebruik. Democratie zou dat ook moeten hebben. In plaats daarvan proberen we alles glad te strijken, te polijsten, te verpakken in regels die vooral veilig voelen voor wie al aan tafel zit.

Harderwijk is klein genoeg om dit te voelen. Groot genoeg om het te negeren. Je ziet dezelfde gezichten, dezelfde structuren, dezelfde besluiten. En als iemand dan zegt: ik doe het anders, ik lever niks in, dan is de reflex niet: waarom? maar: dat mag niet.

Misschien is dat het probleem. Dat we zijn vergeten hoe je met stilte omgaat. Met leegte. Met mensen die niet schreeuwen maar zwijgen.

In de handel leer je snel luisteren naar wat niet wordt gezegd. Iemand die te lang naar een riem kijkt, twijfelt niet over het leer. Die twijfelt over zichzelf. Past dit bij mij? Sta ik hier wel achter?

Dat is geen zwakte. Dat is nadenken.

Dus nee, juridisch klopt het allemaal. Procedure gevolgd. Afgehandeld. Maar ergens onderweg zijn we iets kwijtgeraakt wat niet in de Kieswet staat. Namelijk het vermogen om leegte te zien als signaal in plaats van als fout.

Een riem zonder gesp is geen afval. Het is een begin.

—

👉 Volg en shop via Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon

👉 Vintage & handmade leather op Etsy
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen