Rook, leer en de makkelijke dood
Er zijn van die koppen die je even laten stikken. Niet door rook, maar door gemak.
“Prima dat mensen doodgaan aan longkanker.”
Zo’n zin schuurt. Niet omdat hij ongelijk heeft, maar omdat hij te soepel wordt uitgesproken. Alsof het om afschrijving gaat. Afboekpost. Jammer joh, eigen schuld, volgende.
Ik las het met koffie die al koud was. In mijn jaszak zat nog een stuk leer. Restje riem. Volnerf. Europees spul. Je ruikt daar nog iets van leven in. Geen fabriek. Geen excuus. Gewoon huid die werk heeft gezien.
De gedachte is simpel. Mensen weten wat roken doet. Dus als ze sterven, tja. Eigen keuze. Vrijheid. Marktwerking van het lichaam. Probleem opgelost.
Dat klinkt rationeel. Klinkt ook als iemand die nog nooit naast een sterfbed heeft gestaan waar niemand meer stoer was.
Vrijheid is mooi, maar het is geen vrijbrief om menselijkheid uit te zetten.
Dat is het punt waar het wringt. Niet bij de statistiek, maar bij de schouders die worden opgehaald.
In de handel zie je dat ook.
Klanten die een riem kopen en zeggen: “Ja, goedkoop leer is ook leer toch?”
Totdat het na drie maanden breekt. Dan is de schuld ineens vaag. Dan was het systeem. Dan was het pech.
Ik werk met leer. Dat spul liegt niet.
Je ziet het meteen als iemand heeft bezuinigd. Op looien. Op tijd. Op aandacht.
Net als bij mensen. Je ziet het aan de longen. Aan de huid. Aan de adem.
Roken is geen stoere keuze. Het is vaak een gewoonte. Aangeleerd. Ingepoot. Cultureel doorgegeven als een oud caféverhaal.
Net zoals fast fashion ooit “normaal” werd. Iedereen deed het. Tot de rekken instortten.
In Harderwijk komen ze binnen met verhalen.
Man van zestig. Riem inkorten. Longen klinken als nat karton. Hij grapt erover. Altijd die grap.
“Ach joh, we moeten ergens aan dood.”
Hij lacht. Ik ook. Maar minder hard.
Het probleem is niet dat mensen doodgaan. Dat gebeurt toch wel.
Het probleem is dat we doen alsof het logisch is. Alsof voorkomen ineens betutteling is.
Alsof zorg zwakte is.
Ambacht leert je iets anders.
Je repareert wat te redden valt. Je gooit niet meteen weg.
Je kijkt eerst. Je voelt. Je meet. Dan beslis je.
Longkanker bestrijden is geen moraalpolitie. Het is onderhoud.
Zoals leer invetten voordat het scheurt. Zoals stiksels vervangen voordat de gesp eruit knalt.
We leven in een tijd waarin alles efficiënt moet. Zelfs sterven.
Maar sommige dingen mogen traag zijn. Zorg mag traag zijn. Aandacht mag geld kosten.
Ik verkoop vintage. Geen nostalgie. Gewoon omdat het standhoudt.
Omdat iemand ooit moeite deed.
Omdat je aan het leer ziet dat het heeft geleefd zonder meteen opgegeven te worden.
Misschien moeten we zo ook naar mensen kijken.
Niet als wegwerpproducten met een fout gebruikslabel.
Maar als materiaal dat onderhoud verdient. Ook als het al beschadigd is.
Roken blijft een keuze. Zeker.
Maar beschaving zit hem niet in het gelijk hebben.
Beschaving zit in wat je doet nadat je gelijk hebt.
Ik ga morgen weer riemen snijden. Leren handen. Stof op tafel.
En waarschijnlijk komt die man weer langs.
Dan maken we er nog eentje op maat. Zolang het kan.
Want alles slijt.
De vraag is alleen of je het laat gebeuren, of dat je het serieus neemt.
Vintage. Handmade. European leather culture.
Geen haast. Geen wegwerpdenken. Ook niet bij mensen.
👉 Check mijn werk op Vinted
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
👉 Of in de Etsy shop
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather