Tien Euro Meer Voor Iets Dat Blijft
Ze hadden het erover.
In een Facebookpoll.
Tussen duimpjes, bier-emoji’s en halve zinnen door.
Castlefest.
Prijs omhoog of niet.
Tien euro. Misschien.
Voor grotere bands.
En ineens lag daar die vraag, rauw en eerlijk zoals alleen festivalgangers dat kunnen stellen zonder er een spreadsheet bij te pakken:
wie zijn die grotere bands dan?
En belangrijker nog:
komt dat ene speciale Castlefest-bier terug?
Dat bier dat je niet drinkt, maar ondergaat. Dat je proeft met je hele lijf.
Faun. Wardruna. Windrose. Saltatio Mortis.
Namen die niet op Spotify-lijstjes leven, maar op nat gras, modderige schoenen en stemmen die door je ribbenkast heen zingen.
Bands die je niet “even meepakt”.
Die kosten geld.
Geen gekke dingen. Gewoon realiteit.
Maar toen gebeurde het bekende ding.
Liever goedkoper.
Liever veilig.
Liever zoals het altijd was.
En dat snap ik. Echt.
Maar ik werk met leer.
En leer leert je iets wat Excel nooit zal begrijpen.
Goed leer wordt duurder.
Niet omdat iemand hebzuchtig is, maar omdat koeien ouder worden, huiden schaarser zijn, handen tijd nodig hebben.
Je kunt een riem maken voor tien euro.
Maar dan breekt hij precies op het moment dat je denkt: deze gaat jaren mee.
Faun zie je straks nergens meer.
Niet omdat ze arrogant zijn.
Maar omdat een podium, techniek, crew en ademruimte geen folklore zijn. Dat is keihard ambacht.
Net als een festival.
Ik zie het aan klanten bij Johnny’s Vintage & Leathers.
Mensen die eerst zeggen: “Doe maar goedkoop.”
En vijf minuten later toch die zware Italiaanse riem pakken.
Volnerf.
Patina.
Gemaakt om ouder te worden met je mee.
Die tien euro is geen prijsverhoging.
Het is een keuze.
Voor kwaliteit.
Voor cultuur die niet verdampt in middelmatigheid.
En dat bier?
Dat speciaal gebrouwen spul waar je lippen plakkerig van worden en je even stil van bent?
Dat hoort erbij.
Net als modder, leer, stemmen in het donker en muziek die niet vraagt of je het snapt.
Castlefest is geen pretpark.
Het is een werkplaats.
Net als een leerbank.
Net als Harderwijk op een regenachtige ochtend, wanneer ik een riem omdraai, de rand afwerk en denk: dit hoeft niet goedkoper. Dit moet kloppen.
Dus ja.
Ik betaal die tien euro.
Voor Faun.
Voor Wardruna.
Voor het bier.
Voor het idee dat sommige dingen niet bedoeld zijn om uit te kleden tot ze niemand meer pijn doen.
Ambacht mag schuren.
Altijd.
Bekijk mijn handel, mijn leer, mijn sporen:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather