Wachten is ook een discipline



Er is iets vernederends aan wachten.
Niet het soort wachten dat je kiest. Geen espresso-bar, geen lounge, geen “sir, would you like another?”. Nee. Het echte wachten. Stoel te laag, lucht te droog, tijd die nergens heen wil. Newark, Milaan, maakt niet uit. Overal hetzelfde plastic.

De schoonmoeder van Jutta Leerdam zit vast. Acht uur. United. Onderhoud. Personeel. Mensen die woedend worden. Dat hele circus waar niemand controle over heeft, behalve de algoritmes die ondertussen wel door blijven draaien.

En dat contrast is interessant. Niet omdat Jutta fout zit. Of omdat haar schoonmoeder zielig is. Maar omdat het laat zien hoe dun de scheidslijn is tussen regie en overgeleverd zijn. Vandaag vlieg je privé. Morgen sta je in rij 34B met je schoenen in een bak.

In mijn wereld werkt het net zo.
Leer liegt niet. Je kan het wel mooier fotograferen, beter belichten, marketing eroverheen gooien. Maar uiteindelijk voel je het. In je handen. In je rug. In hoe het zich houdt na vijf jaar dragen.

Ik heb riemen gehad die bij binnenkomst al “op” waren. Mooi op beeld, dood in het echt. Net als sommige levens. Alles klopt aan de buitenkant, maar er zit geen spanning meer in. Geen rek. Geen verhaal.

En dan heb je dat andere leer. Stug in het begin. Moeilijk. Moet je inbreken. Klanten mopperen soms. “Hij is wel stevig.”
Ja. Dat is het punt. Dat is wachten in materiële vorm.

Wachten is ook een discipline.
Niet iedereen kan het. Niet iedereen leert het. Veel mensen kopen liever snelheid dan diepte. Maar snelheid slijt. Diepte blijft.

Ik zie het aan mannen van mijn leeftijd. Altijd rennen, altijd door. Tot het ergens vastloopt. Relatie. Werk. Lichaam. Dan pas komt de vraag: waar ben ik eigenlijk van gemaakt?

Schoonmoeder of sporticoon, influencer of handelaar uit Harderwijk. Uiteindelijk zitten we allemaal in hetzelfde toestel. Soms stijgt hij op. Soms niet. Dan leer je wie je bent zonder decor.

Ik hou het bij spullen die wachten kunnen verdragen. En mensen ook.

Wil je zien hoe dat eruitziet in leer, niet in woorden:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather

Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen