Zeventien blijft ze. Ook na 27 jaar.

Er zijn van die nieuwsberichten die niet landen als “nieuws”. Die slaan in je lijf.
Dit is er zo één.

Zeventien.
Geen leven nog, alleen belofte.
En dan lees je: 27 jaar later. Bekentenis. Eindelijk een naam. Alsof dat iets oplost.

Ik lees het en ik denk niet aan rechtbanken of procedures. Ik denk aan wachten. Aan die ouders die al die jaren met een jas aan de kapstok leven die nooit meer wordt opgehaald. Aan een kamer die langzaam opslag wordt, omdat stilstand ook werk is. Psychologisch slijtwerk. Geen spektakel. Geen Netflix. Gewoon tijd die tegen je blijft duwen.

Wat me raakt is niet de seriemoordenaar. Die figuren zijn saai. Altijd hetzelfde patroon. Macht zoeken waar ze niks te zeggen hebben. Dat interesseert me geen seconde.

Wat me raakt is dat het systeem altijd achteraf werkt. Net als slecht leer. Eerst glad trekken, dan pas kijken waar de scheuren zaten.

In mijn werk zie je dat ook.
Klanten die met een riem aankomen die “nog wel kan”. Corrected leather. Dichtgesmeerd. Glanzend. Ziet er goed uit tot het breekt. Dan ineens paniek. Had je eerder moeten kijken. Had je het moeten voelen.

Full-grain leer verraadt alles meteen. Elke fout zichtbaar. Elke snee blijft staan. Dat is eerlijk spul. Dat liegt niet. Dat veroudert met je mee. Dat is wat ik verkoop. En misschien ook waarom dit soort berichten zo binnenkomen. Dit is geen gecorrigeerd verhaal. Dit is rauw. Te laat. Maar eindelijk eerlijk.

Ik sta in de werkplaats in Harderwijk. Leer onder m’n nagels. Radio zacht. En ik denk aan al die dingen die nooit meer goed komen, maar wel benoemd moeten worden. Omdat zwijgen altijd goedkoper leek. Tot het dat niet meer is.

De familie krijgt spreektijd.
Dat is geen rechtspraak. Dat is ritueel.
Zoals je een riem herstelt die eigenlijk afgeschreven was. Niet om hem weer nieuw te maken. Maar om te laten zien: dit was van iemand. Dit had waarde.

Justice is geen overwinning. Het is afronden. Administratie van verdriet.

En ja, ondertussen scrollt de rest door. Volgende pushmelding. Volgende headline. We zijn goed geworden in doorlopen. Ook dat is een vaardigheid.

Maar soms moet je even blijven staan.
Voelen.
Niet oplossen.

Dat is ambacht. In leer. In leven.

—

👉 Volg het echte werk, zonder coating:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather


Populaire posts van deze blog

Van motorjack tot manifest: hoe leer meer zegt dan je denkt

Leer is geen mode. Het is een taal. En in sommige kringen is het een schreeuw, een vuist, een manier van zijn. Welkom in de wereld van de leather subculture – een scene die begon op de motor, groeide in de queer community, en vandaag de dag een eigen plek heeft in de underground én mainstream. Waar het begon Na WOII kwamen Amerikaanse soldaten terug met trauma, kracht en een drang naar vrijheid. Ze stapten op motoren en droegen leer – als bescherming, maar ook als afbakening. Niet van de kou, maar van de maatschappij. Die look werd een statement. Tegen ‘gewoon’. Tegen de burgerlijke norm. In de jaren '50 en '60 werd leer meer dan praktisch – het werd erotisch, rebels, mystiek. Denk Marlon Brando. Denk Tom of Finland. Denk ruige clubs, donkere stegen, een nieuwe vorm van broederschap. Wat is de leather scene nu? Het is een subcultuur, vaak verbonden met de LGBTQ+ community, BDSM, motorclubs, maar niet beperkt daartoe. Leer wordt hier gedragen als harnas. Niet alleen fysiek, maar...
Meer lezen

Hoe Magic Me Leerde Ondernemen in een Niche (en WotC Mijn Anti-Hero Werd)

Magic the Gathering was ooit mijn weekend-escape. Commander op vrijdag en zaterdag, gezelligheid, kaarten schuiven, colaatje erbij. Tot ik doorhad dat ik niet meer naar het spel keek… maar naar het verdienmodel erachter. En toen werd het interessant. En een beetje ziek. Maar vooral fascinerend. Hoe WotC mij per ongeluk businesscoach werd Sinds ik zelf een niche-lederwarenshop bouw, kijk ik anders naar bedrijven. Marketing, community, psychologie — het is één groot spel. En WotC? Die spelen het op level 100. Spoilers vroeg droppen → hype bouwen → spelers laten fantaseren → release → dopamine → kopen, kopen, kopen. Gewoon AIDA en FOMO op steroïden. Maar als je het eenmaal doorhebt… verandert alles. Het spel voelt minder magisch. En ik wil anderen niet uit die magie trekken. Laat ze lekker genieten. Daarom stopte ik met spelen in de winkel. Niet uit frustratie — uit respect. Ook voor de plaatselijke spellenwinkel. Als ik anderen uitleg hoe het model werkt, dalen hun dopamine… en jullie om...
Meer lezen

Leer is geen materiaal. Het is een houding

55 nummers die ruiken naar rook, zweet, rebellie en een riem die nét iets te strak zit Sommige materialen praat je niet kapot. Leer is er zo één. Het schreeuwt niet, het gromt. Het liegt niet, het leeft. Én het past altijd beter na een nacht te veel, muziek te hard en keuzes te scherp. Ik zat gisteren met een kop koffie die meer naar motorolie smaakte dan naar arabica, scrol door mijn eigen blog, kijk naar die riemen op tafel… en toen klikte iets. Leer is géén product. Leer is een playlist. Dus ja, ik heb ‘m gemaakt. De ultieme lijst. 55 nummers die klinken zoals een goede riem voelt: strak, eerlijk, rauw, soms fout maar altijd lekker. Alles erin. Fetish. Rockabilly. Punk. Metal. BDSM. Amsterdam-leather-scene. JVL-eigenwijsheid. Je weet wel. Die energie waarvan je oma zegt “kan dat niet normaal” en jij denkt: “Nee.” 1. De leer-klassiekers Niet voor mensen met een zwak hart. Dit is het muzikale equivalent van een motorhelm zonder vizier. The Stooges – I Wanna Be Your Dog The Velvet Unde...
Meer lezen