De markt heeft God gevonden
Er was een tijd dat je met geloof vooral ruzie kreeg aan de keukentafel.
Met je oom. Met je moeder. Met jezelf.
Nu krijg je er rendement op.
Ik las het en ik moest lachen. Niet hardop. Zo’n korte neus-uitadem-lach. Die van: natuurlijk. Natuurlijk hebben we dit gedaan. We hebben van God een grafiek gemaakt. Van twijfel een product. Van wachten een deadline.
31 december 2026. 23:59.
Alsof Jezus ook gewoon een agenda-app gebruikt.
Het voelt als de laatste fase van iets dat al lang aan de gang is. Eerst werd alles meetbaar. Toen alles vergelijkbaar. En nu alles inzetbaar. Zelfs het hiernamaals moet concurreren om aandacht tussen crypto, verkiezingen en celebrity divorces.
En ik snap het wel. Echt.
De wereld staat strak. Mensen zoeken houvast. Of in ieder geval een verhaal met een uitkomst. En als die uitkomst niet komt, wil je er tenminste iets aan overhouden. Liefst geld. Of gelijk.
Dat is de moderne mens. We geloven nergens meer in, maar we willen wél winnen.
Ik zie dezelfde reflex in mijn werk.
Mensen die vragen: “Blijft deze riem z’n waarde houden?”
Alsof het goud is. Of vastgoed.
Nee, zeg ik dan. Hij blijft zitten. Dat is wat hij doet.
Leer is geen belofte. Het is een afspraak. Jij draagt, hij slijt. Punt.
En misschien schuurt het daarom zo met dat hele Polymarket-idee. Omdat het alles is wat leer niet is. Vluchtig. Abstract. Schoon aan de handen. Geen geur. Geen gewicht. Geen geschiedenis. Alleen een saldo en een afloop.
Vroeger had je eindtijdpredikers op straathoeken. Die schreeuwden. Die zweetten. Die geloofden het zelf.
Nu heb je eindtijdinvesteerders. Die klikken. Die rekenen. Die slapen prima.
Het geloof is eruit gehaald en vervangen door odds.
Wat me het meest opvalt: bijna iedereen zet op “nee”. Natuurlijk. Dat voelt veilig. Rationeel. Slim.
Maar het kleine percentage dat “ja” speelt, dat zijn geen gelovigen. Dat zijn gokkers. Mensen die hopen op chaos, want chaos betaalt beter.
Dat is geen theologie. Dat is psychologie.
Ik had laatst een klant die een oude riem terugbracht. Niet kapot. Gewoon… af. Hij zei: “Hij heeft gedaan wat hij moest doen.”
Dat vond ik mooi. Geen drama. Geen refund-mentaliteit. Gewoon acceptatie van tijd.
Tijd is het enige waar je niet tegen kunt wedden. Altijd huisvoordeel.
En toch proberen we het. Met alles. Met relaties. Met gezondheid. Met betekenis. Met God.
Zolang we maar niet hoeven voelen dat sommige dingen zich niet laten afdwingen. Niet laten voorspellen. Niet laten uitbetalen.
Misschien komt Jezus terug.
Misschien ook niet.
Maar als Hij zou kijken naar een wereld die weddenschappen afsluit op Zijn afwezigheid, denk ik niet dat Hij boos zou zijn. Eerder teleurgesteld. Of verveeld. Zoals iemand die ziet dat zijn naam wordt gebruikt om clicks te genereren.
Ik blijf liever bij dingen die je niet kunt shorten.
Een riem die langzaam donkerder wordt.
Een gesp die net iets losser gaat zitten.
Een kras die je niet meer weet te plaatsen, maar die wel van jou is.
Daar zit voor mij meer waarheid in dan in een hele markt vol gelijkhebbers.
En als je per se ergens op wilt inzetten:
zet in op iets dat je zelf moet dragen.
CTA: https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather