Leeftijd is administratie. Leven is iets anders.
Marion Bloem is 73.
Dat getal doet het goed op Facebook.
Mensen kunnen er boos op worden, lacherig, moralistisch.
Cijfers geven houvast aan mensen die zelf geen richting hebben.
Maar cijfers zeggen niets over rouw.
Niets over verlangen.
Niets over het moment dat iemand weer ademhaalt nadat het huis jarenlang stil was.
Rouw is geen wachttijd.
Het is geen rijbewijs dat je eerst moet halen voordat je weer iemand mag aankijken.
Rouw is werken. Dagelijks.
Zoals leer werken is. Rekken. Verzorgen. Soms scheuren. Soms herstellen.
In mijn werk zie ik het constant.
Een oude riem met vijf extra gaatjes.
Niet omdat iemand afviel, maar omdat het leven dat vroeg.
Nieuwe fases vragen nieuwe ruimte.
Die jongere man van haar is geen vervanging.
Hij is geen “troostprijs”.
Hij is een tussenruimte.
En tussenruimtes zijn waar het leven gebeurt.
Mensen willen altijd weten waar iets heen gaat.
Samenwonen? Relatie? Toekomst?
Alsof alles meteen een eindbestemming moet hebben.
Maar ambacht werkt niet zo.
Je begint met huid.
Dan snij je.
Dan kijk je.
Dan pas beslis je.
In Harderwijk komt soms een klant die zegt:
“Ik weet nog niet wat ik zoek.”
Prima. Dan kijken we.
Dan voelen we.
Dan laten we het even liggen.
Dat is volwassenheid.
Niet vastpakken. Niet claimen.
Maar laten bestaan.
De meeste kritiek komt van mensen die zelf vastzitten.
In schema’s. In verwachtingen. In relaties die al jaren dood zijn maar administratief nog lopen.
Leeftijd is administratie.
Leven is gebruikssporen.
En rouw is geen reden om stil te blijven staan.
Wie daar moeite mee heeft, moet niet naar haar kijken.
Die moet eens kijken naar wat hij zelf al jaren niet durft te dragen.
—
Meer echte spullen, geen theorie:
• https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
• https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather