Whiskey in the Jar, en de jongen die ik was
As I was goin’ over The Cork and Kerry Mountains… Gek hoe een nummer je hele jeugd kan samenvatten. “ Whiskey in the Jar ” (Wel de uitvoering van Metallica, andere versies zijn te soft) draaide niet omdat ik het wilde, maar omdat het overal om me heen hing. In kroegen, bij openstaande deuren, bij mannen die te veel meegemaakt hadden en te weinig overhielden. Een soort soundtrack van vrijbuiters, gokkers, dwalers, precies het soort mannen waar ik tussen opgroeide. Ik was veertien toen mijn moeder wegviel. Half wees, volledig zoek. En daar stond mijn vader: een vrijbuiter op twee benen, antiekhandelaar, kroegtijger, man die soms een half jaar maar 250 gulden pinde omdat geld voor ‘m hetzelfde was als water, het liep toch weg. I took all of his money And it was a pretty penny I took all of his money En ik? Ik keek. Ik luisterde. En ik leerde. Kroegpsychologie 101, de universiteit waar ik nooit voor koos, maar wel slaagde Being drunk and weary I went to Molly’s chamber… Ik was vijftien toe...