Whiskey in the Jar, en de jongen die ik was
As I was goin’ over
The Cork and Kerry Mountains…
Gek hoe een nummer je hele jeugd kan samenvatten. “Whiskey in the Jar” (Wel de uitvoering van Metallica, andere versies zijn te soft) draaide niet omdat ik het wilde, maar omdat het overal om me heen hing. In kroegen, bij openstaande deuren, bij mannen die te veel meegemaakt hadden en te weinig overhielden.
Een soort soundtrack van vrijbuiters, gokkers, dwalers, precies het soort mannen waar ik tussen opgroeide.
Ik was veertien toen mijn moeder wegviel. Half wees, volledig zoek. En daar stond mijn vader: een vrijbuiter op twee benen, antiekhandelaar, kroegtijger, man die soms een half jaar maar 250 gulden pinde omdat geld voor ‘m hetzelfde was als water, het liep toch weg.
I took all of his money
And it was a pretty penny
I took all of his money
En ik? Ik keek. Ik luisterde.
En ik leerde.
Kroegpsychologie 101, de universiteit waar ik nooit voor koos, maar wel slaagde
Being drunk and weary
I went to Molly’s chamber…
Ik was vijftien toen de kroeg mijn school werd. Niet dat ik er mocht zijn, maar ik stond vaak genoeg buiten om alles mee te krijgen.
Binnen hoorde je verhalen die op school nooit verteld werden. Over verloren vrouwen, verloren geld, verloren levens.
Eén gast zei ooit:
“Luister: jongen, ik draai Hazes, die begrijpt mij tenminste.”
En ergens snapte ik dat.
Ik zag mannen die alles kwijt waren behalve hun stem, en die zongen harder dan hun schaamte.
But I never knew the danger
For about six or maybe seven
Mijn vader handelde er. Goud, antiek, verhalen. Hij kende iedereen, en iedereen kende hem. Zijn wereld was rommelig, vreemd veilig, en totaal onstabiel. Maar het was wel de mijne.
Op school?
Maatschappijleer werd mijn speeltuin. Niet omdat ik oplette, maar omdat ik de leraar te slim af was, ik had al praktijkervaring. Ik had echte mensen gezien, echte misère, echte keuzes. Geen hoofdstukje 4 paragraafje 2.
She swore that she loved me
No, never would she leave me
But the devil take that woman
Yeah, for you know she tricked me easy
Whack for my daddy-o — en toch verder
Whack for my daddy, oh
There’s whiskey in the jar, oh…
Het nummer was geen liedje.
Het was gewoon ons leven, ritme op ritme, fout op fout, en toch doorgaan.
Maar ergens tussen die rookgele ramen en koude trottoirs begon iets te wringen. Dat leven was niet van mij, het was iets waar ik doorheen liep, niet iets waar ik wilde blijven.
En toen kwam leer.
Niet als romantische openbaring, maar als stabiliteit.
Iets dat niet dronk, niet wegviel, niet loog.
Materiaal dat sterker werd wanneer het klappen kreeg.
Een soort tegenpool van alles waar ik vandaan kwam.
Lederwaren, het eerste dat mij niet liet vallen
Leer heeft iets wat mensen soms niet hebben, karakter dat blijft.
Het ruikt naar verleden, maar staat stevig in het nu.
Het buigt, maar breekt niet.
Het leeft, maar raakt zichzelf nooit kwijt.
Toen ik begon met werken aan lederwaren, voelde het alsof ik voor het eerst controle had. Geen chaos, geen gok, geen gevlij, gewoon vakwerk.
Mijn handen trilden door spasmen, mijn leven was half Wajong, half overleven. Maar leer? Leer luisterde daar niet naar. Het vroeg alleen aandacht, geduld, en respect.
En dat kon ik geven.
Vinted, Etsy & mijn eigen Amerikaanse droom
Ik begon klein. Te klein, volgens sommigen.
Maar kijk nu:
Vinted:
https://www.vinted.nl/member/87149893-johnnyhardon
Etsy:
https://www.etsy.com/shop/JohnnysVintLeather
Geen dropship rommel, geen AliExpress cowboys, geen nepleer dat uit elkaar valt bij de eerste regenbui.
Gewoon echt spul. Vintage, hersteld, opgeknapt, doorleefd.
Net als ik.
En eerlijk?
Dit is mijn Amerikaanse droom — maar dan op Harderwijkse grond. Niet groots, niet glitter, maar écht.
Van half wees naar heel mens
Now some men like a fishin'
And some men like the fowlin'
And some men like to hear
To hear the cannonball roarin'
Iedereen zoekt iets. De een vindt het in drank, de ander in gokken, de ander in vrouwen.
Ik vond het in lederwaren.
Het heeft me inkomen gegeven, stabiliteit, een doel.
Het heeft mij iets laten bouwen wat mijn vader nooit kon vasthouden.
En ik ben hem dankbaar, ondanks alles. Zijn chaos bracht mij scherpte. Zijn fouten leerden mij richting. Zijn vrijbuiterschap gaf mij lef.
Ik kwam uit een wereld vol whiskey, rokerige stemmen en mannen die met zichzelf praatten.
Maar ik sta nu in een wereld van leer, vakwerk en klanten die terugkomen omdat ze wéten dat ik niet lieg.
Dit is mijn verhaal.
Rauw, eerlijk en niet voor iedereen.
Net als mijn producten.